Gastvrijheid ingewikkeld?

foto

Het onderwerp leidt dezer dagen tot ingewikkelde gesprekken. Het houd me enorm bezig! Wat is nou gastvrijheid? Wanneer we gastvrijheid ‘ontwikkelen’, ontdoen van allerhande toegevoegde zaken komen we tot de kern: het de ‘gasten’ naar hun zin maken. Wauw, het gaat er dus eigenlijk alleen maar om dat we het de gasten naar hun zin maken. Inderdaad! Niets meer, en niets minder. Het is derhalve wel van belang dat je weet wat de ‘gasten’ verwachten. Maar wie zijn nou de ‘gasten’, naar wie mogen we luisteren? Wanneer we spreken over professionele gastvrijheid in de horeca is het overduidelijk dat de betalende consument de ‘gast’ is. Hoe zit dat nou in de gezondheidszorg, en dan met name de verzorgingshuizen. In verzorgingshuizen wonen en werken mensen. In de praktijk worden de bewoners als ‘gasten’ bestempeld en de medewerkers als gastheren en –vrouwen. Vreemd, in elk geval bijzonder te noemen! Ik vergelijk het even met mijn thuissituatie, daar waar ik woon. Ik woon in een huis waar ik thuis ben, waar ik dus geen gast ben. Met enige regelmaat ontvang ik mensen die bij mij komen werken zoals bijvoorbeeld een loodgieter, een verwarmingsmonteur, een timmerman, enz. enz. Allerhande vakmensen die ik als ‘gasten’ ontvang maar zich dienstbaar opstellen. Ik maak koffie en thee, serveer een koekje, kortom: ik doe mijn uiterste best om het hen naar hun zin te maken. Nu terug naar de zorg, opnieuw de verpleeghuizen. Daar wonen mensen. Okay, deze mensen zijn dan wel wat ouder en hebben misschien verzorging nodig maar waardoor zijn zij ‘gasten’ geworden? Daar waar zij wonen zijn zij dus niet thuis… Ik geloof dat wanneer we meer naar de bewoners luisteren, meer terug gaan naar  de basis van het mensen naar hun zin maken, we een bijzonder prettige omgeving kunnen creëren waar mensen wonen en werken. Ongetwijfeld zijn er ‘mitsen’ en ‘maren’ te bedenken maar lieve mensen laten we nu eens niet zo ingewikkeld doen en het ‘gasten’ en ook de ‘bewoners’ gewoon naar hun zin maken. ‘Als we willen kan het’, ik heb het gezien.

Susan Burgers's reactie:

Leuke blog Marc. Je hebt wel een punt, wie zijn de gasten en wie de bewoners. En is het niet belangrijk dat iedereen: Gast, bewoner ťn bezoeker zich prettig voelt. Sfeer, indeling, verlichting en kleur van een ruimte hebben grote invloed op hoe je je voelt (vanuit mijn vak benaderd). Vaak is er met relatief kleine ingrepen al grote winst te behalen. Ik kan me voorstellen dat dit ook voor andere disciplines geldt. Susan

07 April 2011 om 00:58

AnitaHvL's reactie:

Leuke 'to the point' blog. Ik ben het met je eens dat de cliŽnt, bewoner van een zorginstelling zich vooral 'thuis' moet kunnen voelen. Wat betreft voeding is het voor een cliŽnt, bewoner belangrijk dat niet altijd het gevoel bestaat, dat er elke dag 'sjiek' in een restaurant gegeten wordt waar je uren aan tafel zit...Thuis zit je ook niet elke dag uren aan tafel. Toch denk ik dat je met behulp van 'gastvrijheid' aan de slag gaat met het 'gedrag' van de medewerkers, die werkzaam zijn binnen de zorginstelling en waarvan wordt gevraagd om de cliŽnt, bewoner het 'naar de zin te maken'. Voor niet iedereen is dit een vanzelfsprekendheid. Ik kwam via LinkedIn de groep 'Gastvrijheidsgilde' terecht in de vraag wat is P.A.S.S.I.E. Ik denk dat het in je werk wat je doet (een ieder binnen een zorginstelling) ook gaat om het uitstralen van PASSIE: P - Pro-actief A - Attent S - Samenwerken S - Scherp zijn I - Initiatief nemen E - Enthousiast zijn (bron; Roland Haage, Apeldoorn)

07 April 2011 om 15:14

Laat je reactie hier achter..